1/12/14

Μαλώνουν για τα κουβαδάκια με πλάτη στο τσουνάμι...




Οι εξελίξεις τόσο στο Παρίσι όσο και το Λονδίνο την εβδομάδα που πέρασε επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις που θέλουν το χρόνο της Ελλάδας πριν από μια κατάρρευση να λιγοστεύει. Μια κατάρρευση που θα ξεκινήσει από δημοσιονομική και ασφαλιστική και βαθμιαία θα εξαπλωθεί σαν σοκ σε ολόκληρη την οικονομία.....
Δυστυχώς τέσσερα χρόνια μετά τη χρεοκοπία το πολιτικό σύστημα εκπροσωπείται από τα ίδια πρόσωπα και νοοτροπίες που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.
Το 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα λεφτά υπάρχουν και υπέγραψε το πρώτο μνημόνιο γιατί δεν είχε το πολιτικό θάρρος να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις και περικοπές που χρειάζονταν…

Το 2012 ο Αντώνης Σαμαράς κέρδισε τις εκλογές με αιχμή της ρητορικής «τα Ζάππεια» και την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου με άλλο μείγμα πολιτικής. Η κυβέρνησή του κατάφερε να εκταμιεύσει τις δόσεις χωρίς να ολοκληρώσει ούτε μια μεταρρύθμιση πέραν των οριζόντιων περικοπών και ανελέητων φοροεπιδρομών προκειμένου να μοιράσει εφάπαξ στους πελάτες της κομματοκρατίας και επιδόματα στο σκληρό πυρήνα του κράτους (ένστολοι-δικαστές).

Το 2014 ο Αλέξης Τσίπρας προηγείται στις δημοσκοπήσεις με βασική αιχμή της πολιτικής του ατζέντας, τη σκληρότερη διαπραγμάτευση με την τρόικα για ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής. Αυτή η γραμμή αποτελεί τη συνισταμένη της ηγετικής ομάδας, γιατί στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπάρχει χαοτική πολυφωνία.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας συνεχίζει να παίζει με «κουβαδάκια» στην άμμο χωρίς να δίνει σημασία στο τράβηγμα της θάλασσας από την ακτή που προμηνύει το επερχόμενο «τσουνάμι». Μαλώνουν για το ποιος θα βρίσκεται από τη μέσα πλευρά του κάστρου από άμμο και ποιος στην απ’ έξω, γεγονός που είναι παντελώς αδιάφορο όταν φτάσει το κύμα της κατάρρευσης.

Η μεγαλύτερη ατυχία της Ελλάδας κατά τη χρεοκοπία του 2010 ήταν το γεγονός πως η χώρα δεν έμεινε για μερικές εβδομάδες ή μήνες με άδεια ΑΤΜ και αδυναμία καταβολής μισθών, για να γίνουν αισθητές και κατανοητές οι συνέπειες μιας χρεοκοπίας.

Αντ’ αυτού η κατάσταση ελεγχόμενης προσγείωσης με αντάλλαγμα μεταρρυθμίσεις συσκότισε τα αίτια της χρεοκοπίας και δημιούργησε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη θεωριών συνομωσίας.

Ο διεθνής παράγοντας φοβούμενος τον αντίκτυπο μιας ελληνικής κατάρρευσης ανέλαβε το χρέος της χώρας και την κάλυψη των πρωτογενών ελλειμμάτων του προϋπολογισμού μέχρι την εξάλειψή τους.

Το πολιτικό σύστημα δεν αφέθηκε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του τρόπου που πολιτευόταν για δεκαετίες από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Επιπλέον δόθηκε η ευκαιρία σε αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα να αποποιηθούν τις ευθύνες τους και να παριστάνουν στους «ιθαγενείς» πως χαράσσουν κόκκινες γραμμές απέναντι στο κακό μνημόνιο που στόχο έχει τη χρεοκοπία και τη φτωχοποίηση.

Η Ελλάδα πριν το 2010, το ελληνικό πελατειακό δημόσιο για την ακρίβεια, έμοιαζε με μια υδροφόρα μεταφοράς γεμάτη τρύπες οι οποίες δεν άφηναν ούτε σταγόνα να φτάσει μέχρι το μποστάνι της ιδιωτικής οικονομίας.

Το νερό που έχανε από τις τρύπες ήταν περισσότερο από αυτό που έρρεε μέσα για να τη γεμίσει. Οι δανειστές ανέλαβαν την ευθύνη να συνεχίζουν να τροφοδοτούν με νερό την υδροφόρα (μέσω ΕΚΤ και ESM) με όρο πως η κυβέρνηση θα ξεκινούσε ένα σχέδιο σταδιακής κάλυψης των τρυπών της αλλά και δημιουργίας προϋποθέσεων αύξησης των εισροών…

Τους εξαπατήσαμε όλους και δεν έχουμε κάνει τίποτα.

Για να αντιληφθεί κάποιος το «καραγκιοζιλίκι» της κομματοκρατίας, οι ευρωπαίοι ζητούν κάποιος να μην μπορεί να πάρει σύνταξη με 15ετία αλλά με 20ετία και η κυβέρνηση αγωνίζεται για τη διατήρηση της 15ετίας. Για να παίρνει κάποιος σύνταξη με 15 χρόνια εισφορές σημαίνει πως κάποιος άλλος Έλληνας την πληρώνει. Κάποιος άλλος δηλαδή θα πρέπει να καταβάλει εισφορές 20-30 ετών επιπλέον των δικών του.

Πρόκειται για ένα θέατρο δημαγωγών με βραχυπρόθεσμο στόχο την υφαρπαγή ψήφων και αδιαφορία πως μετά από 2-3 χρόνια αυτός που έλαβε σύνταξη με 15ετία θα τη χάσει, γιατί και εκείνος που τον πλήρωνε θα έχει χάσει τη δουλειά του. Αν δεν ληφθούν ριζοσπαστικά μέτρα το δίλλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν θα είναι οι σημερινές συντάξεις ή καλύτερες συντάξεις, αλλά το ένα τρίτο των σημερινών ή καθόλου συντάξεις…

Και όμως στην Ελλάδα πολιτικοί και κόμματα κάνουν καριέρα υποσχόμενοι όχι να καλύψουν τις τρύπες της υδροφόρας και να κάνουν ό,τι χρειάζεται προκειμένου να μεταφέρει νερό και να ποτίζει το μποστάνι της οικονομίας, αλλά πως θα βρουν μεγαλύτερες πηγές οι οποίες ρίχνουν μέσα στο βαρέλι δίχως πάτο περισσότερο από όσο νερό χάνει…

Ποιες είναι αυτές οι πηγές; Π.χ. για το ΣΥΡΙΖΑ τα κατοχικά δάνεια και η μη αποπληρωμή των χρεών της χώρας και για τους «ψεκασμένους» η βέβαιη ανεύρεση μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, τα ομόλογα του Σώρρα, οι μετοχές της τράπεζας της Ανατολής, δωρεάν δανεικά από Κίνα και Ρωσία…

Η πάταξη της φοροδιαφυγής είναι το διαχρονικό παραμύθι της εξεύρεσης εσόδων για όσους καλύπτουν με ένα μανδύα ρεαλισμού τα σχέδιά τους. Η δομής όμως της ελληνικής οικονομίας με το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό μικρότερων επιχειρήσεων οι οποίες φυτοζωούν μέσω της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής δεν επιτρέπει αισιοδοξία.

Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν πως η στάση των Ευρωπαίων αλλάζει. Αρχίζει να κερδίζει έδαφος η αντίληψη πως η Ελλάδα λόγω μεγέθους αποτελεί την ιδανική περίπτωση παραδειγματικής τιμωρίας προκειμένου να συνετιστούν οι λαοί μεγαλύτερων οικονομιών του νότου.

Mε λίγα λόγια η Ελλάδα σπρώχνεται στα βράχια τόσο από το ανεύθυνο πολιτικό σκηνικό όσο και από τους Ευρωπαίους. 


πηγή


Πηγή:www.capital.gr