3/2/14

Το πρόγραμμα της «αρένας» μέχρι τον Μάιο

Μικρομεσαίοι «μονομάχοι» χωρίς όπλα, συνταξιούχοι αλυσοδεμένοι, ιδιοκτήτες ακινήτων και άλλοι του ιδιωτικού τομέα ρίχνονται στην «αρένα» του κράτους – απατεώνα απέναντι στα «λιοντάρια» της φορολογίας και των προστίμων που έστησαν οι «οραματιστές ανάπτυξης» της συγκυβέρνησης για το 2014. Στις εξέδρες απολαμβάνουν το θέαμα μόνο κρατικοί υπάλληλοι, κρατικοδίαιτοι και δανειστές. Και έξω από την «αρένα» οι πολιτικοί θεατρίνοι υπόσχονται και άρτο...

Πρώτη απ΄ όλους η κυβέρνηση μιλάει για τον «άρτο» του 70% του πλεονάσματος (κάτι παραπάνω από 800 εκατ. ευρώ στην καλύτερη περίπτωση) που δεν τον έχει «ψήσει» ακόμη για να μην πούμε ότι ούτε τον έχει ζυμώσει αφού στο ταμείο που έκανε την Παρασκευή είδε ότι ο κορβανάς έχει λιγότερα από το 25% των φόρων που περίμενε τον Ιανουάριο του 2014 και ο ΟΑΕΕ ψάχνει πάνω από 500 εκατ. ευρώ που χρειάζεται «απειλώντας» (από τώρα) μικρομεσαίους και επαγγελματίες.....

 

Στην άλλη μεριά του δρόμου η αντιπολίτευση προσφέρει ως «άρτο» χαμένους μισθούς, επιδόματα και δώρα που για να τα δώσει πρέπει να βρει 6-8 δισ. ευρώ, τεμαχίζοντας το κράτος για το οποίο όμως υπόσχεται... καλύτερες ημέρες.    

Μύλος δηλαδή. 

Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα των «ηρωικών ιθαγενών» που χειροκροτούν οι δανειστές και ο κ. Σόιμπλε ο οποίος δεν έχασε την ευκαιρία να κομπλιμεντάρει τον κ. Ε. Βενιζέλο και την άνετη... δήλωσή του ότι η Αθήνα θα τα καταφέρει και χωρίς βοήθεια... ώστε να μας πετάξει το μπαλάκι... ότι η βοήθεια το 2014 δεν θα είναι όση ξέραμε. 

Βέβαια ο Σόιμπλε εκπροσωπεί τους δανειστές και έχει και τους δικούς του πονοκεφάλους με παροχές και συνταξιούχους οπότε τι δουλειά έχει να κοιτάει το δικό μας πρόβλημα. Μας δίνει όμως έτσι μια ιδέα για τις προθέσεις των δανειστών. 

Ας γυρίσουμε όμως σε εμάς και στην αναμονή μας έξω από την «αρένα» που έχτισαν το 2009 για να σώσουν το κράτος ρίχνοντας μέσα σε ομάδες, κλάδους και τάξεις ιδιώτες μισθωτούς συνταξιούχους και επαγγελματίες.

Η μεσαία τάξη και οι μικρομεσαίοι ξεκληρίζονται ήδη. Ακολουθεί η υπόλοιπη επιχειρηματική κοινωνία γιατί έχει αιτήματα που προκαλούν πολιτικό κόστος. 

Προφανώς δε τους είναι αδιάφοροι οι περίπου 800.000 εργαζόμενοι της βιομηχανίας και της βιοτεχνίας που ακόμη λειτουργεί, οι 250.000 μικρομεσαίοι αλλά και οι προσπάθειες που κάνουν (μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και εκατοντάδες μικρομεσαίοι) όλοι μαζί και παρά την κρίση ώστε να μην μεταναστεύσουν ή να μην καταρρεύσουν τους ενδιαφέρουν μόνο στα λόγια.

Γιατί ο κ. Σαμαράς μόνο ως προσωρινός πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρήκε να πει, τις προάλλες, δύο καλές κουβέντες για την ελληνική βαριά βιομηχανία. Και αυτά μόνο στις Βρυξέλλες μπροστά στους δανειστές. Στην Συγγρού όμως... ούτε τους ξέρει ούτε τους βλέπει.

Τα ίδια και ο πιθανός διάδοχός του κ. Τσίπρας που έξω από την Ελλάδα είναι με τις επενδύσεις αλλά μέσα στην Ελλάδα ετοιμάζει φυλακές για τους επενδυτές...

Ας δούμε τώρα και το πρόγραμμα της «αρένας», μέχρι τις εκλογές του Μαΐου, για να ξέρουμε και τι ψηφίζουμε. 

Μέσα στο Φεβρουάριο έρχεται η Τρόικα που μεταξύ των άλλων πρέπει να συμφωνήσει και στα «μπαλώματα» (γνωστά και ως ισοδύναμα μέτρα) της λεγόμενης «τρύπας» των ίσως και πάνω από 500 εκατ. ευρώ του ΟΑΕΕ ώστε να μην ρίξουν και άλλους μικρομεσαίους στα «λιοντάρια» εισφορών, προστίμων αλλά και υπεραξίας των ακινήτων που θα αναγκαστούν να πουλήσουν. Η Συνομοσπονδία τους έχει μελετήσει το πρόβλημα και έχει προτείνει και λύσεις αλλά ποιος τους ακούει...

Τον Μάρτιο θα έλθει μεν η επόμενη δόση (εφόσον τα βρούμε με την Τρόικα) αλλά θα πέσουν στην «αρένα» οι συνταξιούχοι γιατί θα αυξηθεί μέχρι 150 ευρώ τον μήνα η προκαταβολή στην φορολογία τους με αντίστοιχη μείωση της σύνταξης.

Τον Απρίλιο ίσως έχει ψηθεί ο «άρτος» του πλεονάσματος αλλά θα ξεκινάει η συζήτηση για το χρηματοδοτικό κενό των 11-14 δισ. ευρώ (ορισμένοι το ανεβάζουν πιο πάνω) και θα αρχίσουν άλλες μανούβρες με πιθανές «παγίδες» για την αρένα. Γιατί το χρηματοδοτικό κενό (εξόφλησης δανειακών υποχρεώσεων) υπολογίζεται να καλυφθεί (εκτός άλλων) και με αποκρατικοποιήσεις (εισπράξεις 5 δισ. ευρώ) που αποκλείονται αλλά και με κέρδη από τις επενδύσεις που φαντάζεται μόνη της η κυβέρνηση. 

Όταν λοιπόν έχεις ένα κράτος να μοιράζει (στα λόγια ενόψει εκλογών) το 70% του (όποιου) πλεονάσματος αλλά κρατάει παγωμένες τις δημόσιες επενδύσεις και φεσώνει με 2 δισ. ευρώ τις επιχειρήσεις (τις οποίες όμως φορολογεί από το άλλο χέρι) ποτέ δεν μπορεί να νοιώθεις σιγουριά και στην καταβολή μισθών και συντάξεων. Γιατί το πλεόνασμα μπορεί να το χαρακτηρίσεις θετικό σημάδι. Αλλά από μόνο του δεν απομακρύνει, σε απόσταση ασφαλείας, ούτε την στάση πληρωμών ούτε την πτώχευση. Ειδικά στην Ελλάδα.     

Γιῶργος Κράλογλου